Najczęściej stosowanymi dolnymi źródłami ciepła są:
Energia promieniowania słonecznego docierająca do powierzchni Ziemi gromadzona jest najintensywniej w gruncie do 1,5 m. Pozyskiwanie zimą tej energii możliwe jest poprzez ułożenie na głębokości 1 metra w gruncie tzw. poziomy kolektor gruntowy. Stanowi go rura z tworzywa sztucznego (najczęściej PE40) o odpowiedniej długości. Wypełniony on jest wodnym roztworem substancji niezamarzającej.
Energię cieplną zgromadzoną we wnętrzu Ziemi można pozyskiwać za pomocą tzw. kolektora pionowego. W zależnmości od lokalizacji wykonanych odwiertów energię cieplną można czerpać z gruntów lub skał. Kolektor taki stanowi rura z tworzywa sztucznego (najczęściej PE40) wpuszczona do odwiertu pionowego w ziemi lub skale. Odwierty te wykonuje się najczęściej od 30 do 120 metrów.
Takie rozwiązanie kolektora ziemnego stosować należy wówczas, gdy powierzchnia działki pod kolektor poziomy jest niewystarczająca. 
Jeżeli w pobliżu budynku znajduje się otwarty zbiornik wodny, również i z niego można pozyskiwać energię cieplną. Na dnie zbiornika mieszcza się kolektor poziomy. Stanowi go rura z tworzywa sztucznego (najczęściej PE40) o odpowiedniej długości. Wypełniony on jest wodnym roztworem substancji niezamarzającej.Jeżeli określony zbiornik zamarza zimą nie stanowi to przeszkody do pozyskiwania ciepła.
W przypadku instalacji grzweczych, których wydajność przekracza kilkadziesiąt kilowatów, jako dolne źródła należy przy projektowaniu rozważyć wykorzystanie wód podziemnych. W tym celu należy odwiercić dwie studnie głębinowe, jedną poborową a drugą zrzutową. Za pomocą pompy głębinowej woda pompowana jest ze studni poborowej do pośredniego wymiennika ciepła, Z wymiennika ciepła woda zatłaczana jest poprzez studnię zrzutową do tej samej warstwy wodonośnej.
Pompa ciepła pracująca w układzie studni głębinowych osiąga bardzo wysoki współczynnik efektywności ze względu na wysoką temperaturę dolnego źródła (7 - 10 st. C) Warunkiem wykorzystania studni głębinowych jako źródła ciepła jest odpowiednia wydajność studni, jak również skład fizykochemiczny wody.
Powietrze atmosferyczne jest ogólnodostępnym nośnikiem ciepła. Za pomocą pompy ciepła można odzyskać energię cieplną zawartą w powietrzu atmosferycznym. Cichobieżny wentylator zasysa powietrze i przetłacza je przez parownik pompy ciepła. Część energii cieplnej zakumulowanej w powietrzu zostaje przekazana do systemu grzewczego budynku. Należy pamiętać, iż powietrze o temperaturze poniżej 0 st. C jest również nośnikiem energii cieplnej.
Każda pompa ciepła, bez względu na swoją budowę, może przygotować ciepłą wodę użytkową. W tym celu konieczne jest wyposażenie instalacji grzewczej w dwupłaszczowy zasobnik c.w.u. o odpowiedniej objętości. Sterownik będzie przełączał zasilanie pompy ciepła pomiędzy instalacją grzewczą budynku a instalacją przygotowania c.w.u. Normalnie ciepłą wodę użytkową można przygotować do temperatury 50 st. C, a z wykorzystaniem niektórych pomp ciepła nawet do 60 st. C.
Żródło: www.sunenergy.pl
